Mijn sportieve voornemens voor 2017

deathtostock_thecollaborative-6

Het is een veel terugkerend thema op blogs van mama’s die bloggen of mamabloggers: fit worden na de bevalling. Meestal combineren ze dit met een dieet omdat ze gezonder willen eten en kilo’s willen verliezen. Ik heb de blogs met plezier gelezen en ik moest toch echt concluderen dat ik ook wel fitter wilde worden. Met de kilo’s zit het echter wel snor. Het probleem bij Nina is dat ik dan geen stok achter de deur heb om te gaan sporten. Daarom wil ik volgend jaar een sportief jaar in gaan.

Voordat James er was deed ik drie keer per week aan sport: twee keer een thuis work out op de mat en met gewichten en een keer per week zwieren en zwaaien tijdens salsales. Bij goed weer fietsten vriendin K. en ik ook nog eens naar de dansschool (15 minuten), dus mijn conditie was prima. Ik had dan ook niet verwacht dat ik weer vanaf nul moest beginnen. Ja, ik werd heus wel gewaarschuwd door ervaringsdeskundigen in de vorm van mijn moeder of andere mama’s in mijn omgeving. Maar onnozel als ik was dacht ik dat met het verdwijnen van de pondjes de conditie vanzelf wel weer zou komen.

deathtostock_thecollaborative-6

Nee. Dat is niet zo. Als je eerst work outs op niveau 3 en 4 uit 5 volgt en nu al moe wordt bij het idee van tien minuten trainen op niveau 3, dan is het toch echt tijd om iets te veranderen. Ik vind het alleen zo lastig hè, om in mijn vrije tijd (ahum, ik ben dan nog steeds mama) een uurtje vrij te maken om iets te doen. Ik ga veel liever, zoals nu, met een dekentje op de bank en een kop koffie achter de laptop zitten, lui loeder dat ik ben.

Daarom is mijn goede voornemen om in 2017 te beginnen met het vrijmaken van een uur of twee halve uurtjes om iets aan mijn conditie te doen. En om misschien toch weer samen iets sportiefs met een vriendin te ondernemen. Heus, ik hoef er echt niet gespierd van te worden. Ik vind mijzelf goed zoals ik ben. Maar van een goede conditie wordt niemand slechter. Kan ik James straks mooi bijhouden als hij eenmaal loopt;-)

Doe jij aan goede voornemens?

Persoonlijke update: Loslaten

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Over de titel van deze blogpost hoefde ik niet lang na te denken. Eigenlijk is dit wel iets wat ik de afgelopen tijd heb gedaan. En wat ik nu nog aan het doen ben: loslaten. Het goede nieuws is, dat ik sinds anderhalve maand een nieuwe baan heb. En dat betekent ook dat James naar de kinderopvang gaat. Hoe we deze veranderingen ervaren, lees je in deze update
(meer…)

TV-programma waar ik aan mee zou willen doen: Ik hou van Holland

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hoi, ik ben Nina, wel gastvrij, maar ik heb geen tv. WAT? GEEN TV? Nee. Dat is zo gegroeid. Ik heb er uit gemakzucht nooit een gekocht. Ook niet toen mijn eerste echte vriendje er met de tv vandoor ging omdat die van hem was. Gelukkig voor mij deden digitale tv, Programma gemist en later Netflix hun intrede. En als ik aan een show mee zou willen doen, is dat wel Ik hou van Holland. 

(meer…)

30 Day Blog Challenge: Hoe gastvrij ben jij?

cookstockphoto-9911

In de vorige post vertelde ik wat er in mijn tas zat.  Vandaag wil ik iets heel anders met je delen. Het gaat over gastvrij zijn. Dat kun je op verschillende manieren interpreteren. En iedereen verstaat er denk ik ook wat anders onder. Ik kan er wel omheen draaien, maar laat ik gewoon beginnen met mijn verhaal!

De bel gaat. Mijn ouders staan voor de deur. Oeps… wist ik niet. Hebben ze geappt? O ja, mama, vijf minuten geleden. Met van die gezellige emoji’s er bij. Ik kijk vluchtig in mijn kast of er nog koekjes liggen voor bij de koffie. Zo ja, lucky me. Zo niet, dan kan ik mij voorbereiden op commentaar. Als je net als ik ouders hebt van Molukse of Indische komaf, weet je wel hoe belangrijk eten is. Zorgen voor je gasten. Je bezoek is belangrijk en wie weet komt je visite wel van ver. Daarom zijn pannen rijst ter grootte van een cementkuip geen uitzondering bij familieaangelegenheden.

Bij mijn volgende bezoek aan de supermarkt neem ik een pak koeken mee. Speciaal voor de visite. Maar ik weet ook al dat dat pak allang leeg is wanneer er onverwacht mensen bij mij op de stoep staan. Ja, zeg, moet ik soms uit zelfbescherming een slot om mijn snoepjeskast doen?

Beeld: Danielle Lakeman

Beeld: Danielle Lakeman

Weet je zeker dat je geen trek hebt?

De bel gaat. Een van mijn vriendinnen staat bij mij op de stoep. Ze komt een kop koffie drinken. Ik wist van te voren dat ze langskwam, dus ik heb de nodige voorbereidingen getroffen. Als ze heel veel geluk heeft, heb ik zelf iets gebakken. Bij iets minder geluk heb ik minimaal twee soorten koek en chocolade in huis. O, nu ik dit neerpen is dit volgens mij ook geen straf. Is het bijna Sinterklaas, dan heb ik meerdere smaken pepernoten en chocoladeletter in de kast liggen. Nee, als je gepland bij mij op bezoek komt, kun je maar beter je lunch skippen. Want anders blijf ik met die shitload (verkeerde woordkeuze, Nien) zitten. En bewaar ik het voor het volgende bezoek. Nee grapje, ik eet het gewoon op.

Voordat ik deze post ging schrijven, dacht ik dat het louter en alleen zou gaan over hoe goed ik voor mijn bezoek zorg en dat er altijd wat in huis is. Maar mijn eigen persoontje en ik weten heus wel dat dat niet helemaal waar is. Hoe ik het oplos als ik weinig in huis heb bij onverwacht bezoek? Als ik het echt vervelend vind om niets aan te kunnen bieden (tja, toch die opvoeding), haal ik wat bij de supermarkt. Voor de zekerheid. Zodat er niemand kan zeggen dat ik een slechte gastvrouw ben:-)

Hoe zit het met jullie gastvrijheid?

30 Day Blog Challenge: De inhoud van mijn tas

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Okee, ik had iets meer dan een jaar geleden een heel ander artikel hierover kunnen schrijven. De inhoud van mijn tas is op zijn zachtst gezegd nogal veranderd. Ik sjouw niet alleen mijn eigen spullen mee, maar ook die van mijn kleine jongen. Of ik nou een hele hutkoffer meeneem of dat ik er toch in slaag om redelijk licht bepakt op pad te gaan, lees je hier.
(meer…)

1 2 3 13